I believe that all great achievements and success in life, and all changes for the better, have one powerful characteristic in common: The First Step. Take the first step, and the journey has a way of taking care of itself.”
Wash the brown boiled rice well and keep it aside for some time for water to ooze out from it.
Take a thick based vessel, add about half a litter of water and boil it. In olden days, traditional cookware called as Uruli (made of bell metal) is used to prepare Payassam, which requires, continuous heating and stirring for a long time.
First and foremost precaution is to keep continuous constant flame, medium enough to cover the full base of the vessel.
When the water starts boiling, add, the neatly washed and by now clean and dry brown-boiled rice.
Continue boiling.
When the rice starts cooking to its half, add about 1 litre of milk and 250 gms of sugar.
Continue stirring from this point, gently covering the whole area of the content, to mix well, but not to break the rice or smash it.
This process will increase the boiling time of rice while giving milk and sugar to blend well with it.
As you see the water and milk content of the mix getting reduced, add 1 more litre of milk and 500 gms of sugar to it.
Continue stirring at intervals, keeping the flame constant.
When you see the milk getting mixed well with the sugar and rice mix in the vessel and the content quantity getting thicker, add the remaining quantity of milk and sugar and continue to stir and mix well.
After some time, you will get the natural flavor of milk, sugar, and rice mix coming out as you see the content sufficiently thick and cooked enough to be served. You will the natural aroma of Pal Paayassam in the air as you take a small spoon full of it in your hand and feel it well within your palm.
To add a divine touch to it, add five or six leaves of Krishna thulasi to the content. Keep it closed and let it mix with the content in the hot vapour coming out inside the vessel and spread the aroma of it all over the contents.
Special note:
Do not add any other ingredients like cashew nuts, grapes, cardamom or saffron to garnish it.
Quantity of sugar can be reduced or increased as per your taste. However, constant stirring and proportionate increase of milk is important to get the natural taste.
Avoid preparing Paal Paayassam in Pressure Cookers.
Continuous stirring and constant medium sized and regular flame (without getting thicker) is very important while preparing it. This is very important while making Paal Paayassam. The fire and flame level and continuous concentration on the process happening add or decrease the taste of the product.
Traditional Paal Payassam is called as the Maharajah of all Paayassam. There is an interesting story about it. Kunjan Nambiar was famous for wits and tastes. During his time, there was an elaborate feast where many distinguished guests were invited by the King. Relishing all the items served, Kunjan Nambiar was full and said “I am full and I do not have any more place within”. The King wanted to poke Nambiar and enjoy his wits, ordered the servants to bring Paal Paayassam. There it comes with its natural aura and beauty and Nambiar couldn’t resist. On one side, it was ordered for him by the King and on the other hand it was too tempting. Kunjan Nambiar had a go at it and all were surprised including the King. Smiling at Nambiar, the King asked, “a short while ago, you only said, you do not have any space in your stomach, and here you had a good quantity of Paal Paayassam”. Equally smiling, Kunjan Nambiar answered to the king, “Your Majesty, imagine a huge crowd at our temple without even an inch of space to spare. And there come the announcement of the arrival of the Maharajah for darshan! All crowd will move to the side to make way for the Maharajah. Similarly, when your deliciously prepared Paal Paayassam was served, all other items I had just before, gave way for it in my stomach to accommodate whatever quantity you served to me.
The King smiled and gave gifts and blessings to Kunjan Nambiar.
നെയ്യാറ്റിന്കര വോട്ടു വിവരങ്ങള് സശ്രദ്ധം വീക്ഷിക്കുന്ന മിട്ടു എന്ന തത്തമ്മ
An interesting scene. A twenty 20 like feeling...My parrot Mittoo found it somehow interesting and have been in front of the TV since the telecast of Neyyaattinkara by-election poll vote counting started.
Travel to India – during this week-end or summer - Just
forget it if you are an ordinary salaried Indian. Yes, the time to e-travel
yourself for your home needs in India has come. It is simply not possible to
get a seat on an emergency basis, at an affordable ticket fare, for ordinary
middle income group NRI from UAE. For low salaried, not to think about it even.
No seats available during this extended weekend to any of
the numerous sectors from Dubai and Abu Dhabi airports. All the airlines,
irrespective of whether they fly from Dubai or Abu Dhabi has no availability.
Even the ones with one or two available seat, tickets are priced at AED 3200/-
+ on return and /or even single in some sectors for one seat. Even that is not available.
You ask Mumbai, no seats, you ask Madras - no seats, you ask Bengaluru - no seats, you ask Kochi - no seats... Or, higher economy seats priced above AED 2500/+ range for one way.
With Airline pilots on strike, continuing and new flights getting cancelled every other day and with Kingfisher moving out, travel back home is a nightmare, especially if it is on an emergency.
Good wishes to Indian Aviation Minister, Indian Civil
Aviation Authorities, Striking Staff of airlines, numerous NRI speakers, so
called “we will do everything for you NRIs sayers”. For them, any available
opportunity to visit, they have other International Airlines to fly them in on
Business or First Class at whatever cost levied from the tax payers accounts.
Time has come for ordinary NRIs to upgrade themselves to
e-PRESENCE mode for all their personal home visit requirements.
I noticed a group of little birds coming and sitting in my balcony some time ago and then when they started making regular visit to one of the trees at one corner of it, I knew they were searching for a suitable place to lay the eggs. I did not want to miss an opportunity and tried my best to create a perfect setting for it. Choose to dry that particular plant by not watering it. Kept suitable dried branches and even started feeding them once in a while.
Soon, I found two eggs and a bird sitting on top of it.
By then, those birds were aware of my presence and did not object or fly away even when I went closer to it's nest.
For the last two weeks, every night and morning, I used to watch them taking turns. When I got up this morning, and saw the bird closely, I knew, there was life, real life and not one, but two under it.
After watching me closely, it flew away. What surprised me was the fact that there was not even a single piece of egg shell anywhere near.
Good wishes to the new members of this world.
Born in the UAE on 14th June 2012.
I will try and follow them till they become independent.
Whenever I go to my native, I pass by the railway station.
It is a great feeling to stand there on that railway platform and watch the
trains passing by. Some trains stop there, some not. Sitting on one of the
benches and watching the passengers who continue the journey or getting down or
getting in, we could read lot of emotions and expressions. Within that few
minutes, everything is over, and the train continues it’s journey, controlled
by the engine driver and the numerous signals.
Thinking about it more, our life is just similar to that of
a train journey. We get in at some point in it, att some station. We come
across many inside and see many from distance and even outside. With some we
try and make conversations and then become friends, with some, we may get
annoyed and even end up in confronting situation.. We get down where we want to
or they get down wherever they have to.
The only difference is in our train journey of “life” we may
not have the choice of getting in and obviously getting out whenever or
wherever we want to.
So, let us live our life peacefully, beautifully and
gracefully well.
Tenancy contract and utility bill mandatory for UAE
residence visa
Rule will be implemented after summer break and people will
be informed about it: top official
By Iman Sherif, Staff Reporter/GULF NEWS
Abu Dhabi: The authorities’ new requirement of a tenancy
contract and copies of utility bills to get a residence visa has not been
reverted but only postponed, a top official has confirmed to Gulf News.
“The implementation of the decree is not immediate, as the
authorities are allowing a grace period for people to return from the summer
holidays, and people will be informed of the dates when this becomes
mandatory,” the official said.
“ The decision is not targeting any party or property group
but it will serve those departments seeking accurate data about foreigners’
residences ”
Major General Nasser Al Awadi Al Menhali Earlier, the rule was to be implemented from June 1
According to Major General Nasser Al Awadi Al Menhali, the
Assistant Undersecretary of the Ministry of Interior for Naturalisation,
Residency and Ports Affair, requesting a copy of the housing contract or
electricity and water invoice to issue a residency visa, is an administrative
decision aimed at maintaining accurate records of people’s places of residence.
“Many residents change their addresses, and it has become
difficult for the authorities to reach them. Labourers, whose companies provide
them with group housing, have to provide a document that states their address
along with a letter from the company, or any contract document, that proves
where they live,” Al Menhali said.
Gulf News broke the story last week that tenancy contracts
and electricity bills would be mandatory to renew a residence visa or to apply
for a new one from June 1.
Security purposes
“The decree aims primarily to provide addresses of all
residents for security purposes. The decree does not target a specific category
of people, but rather provides the residency sector with accurate, updated and
correctly documented database,” Al Menhali said.
“The procedure will be unified across the UAE. It is a
procedure that is applied worldwide and not only in the UAE,” he added.
A residency official told Gulf News that the new decision is
aimed at improving living conditions, as well as maintaining an accurate census
of families living in the UAE and the number of members in each family.
“This procedure is to prevent more than one family from
living together as currently four or five families share the same housing,” he
said.
“Families will not be allowed to share housing,” he added.
Responding to queries Al Menhali said those sharing
accommodation must also present proof of their residence by submitting a
tenancy contract or utility bill in their names.
“Those working with companies which provide them with
collective accommodation must present proof of their residence, an address and
a letter from the employer showing where he resides,” he added.
Al Menhali underlined that the new rule is primarily aimed
at verifying the residence of all expatriates living in the UAE for security
and procedural reasons.
“It is a security, administrative and service decision taken
by the immigration and foreign affairs departments in the country”.
“The decision is not targeting any party or property group
but it will serve those departments seeking accurate data about foreigners’
residences,” he added.
My comments as follows:
Thank you for the clarifications on the tenancy contract
requirements. This is not a new requirement for visa processing. However, the
implementation of attestation process and procedures for residency proof
documents, like direct tenancy contract with owners, rental agreement with
agencies, and attestation of electricity and telephone bills, if mandatory
should be done through an appropriate attestation desk controlled by the
authorities. These attestation offices should be set up either at the
immigration offices or at specific public points and should function throughout
after office hours. This will help residents avoid running around from one
office to another and can reduce waste of professional man hours for processing
residency permits. Linking important facility ownership details with UAE ID
cards will help assist this process of verification. Currently, car ownership
is done in a similar manner and can incorporate the ones like tenancy details,
etisalat and dewa account details etc.
Ramesh Menon, Abu Dhabi, United Arab
Emirates
To read it in original, please visit GULF NEWS online.
ABU DHABI // Confused applicants for residence visas faced the third change in less than two weeks yesterday, and the second in 24 hours.
Earlier, interior ministry authorities had said that from June 1 new or renewed visas would be issued only on production of attested copies of a valid lease contract and utility bills as proof of address.
On Sunday, the ministry reversed that change and said no such documents were required. Yesterday, however, it clarified that the documents were indeed required, but they need not be attested.
The confusion was evident yesterday at immigration offices. In Al Ain, authorities were asking visa applicants to produce a copy of their tenancy contracts. In Abu Dhabi, they did not.
Long queues built up at the customer care desk in Al Ain immigration department as residents gathered to inquire about the new rules.
One, Joshep Ereira, said: “I have been to the immigration office and found out that they are still asking for the tenancy contract and utility bills. There are now endless woes and frustration, not to mention the long lines at the information counter of people all trying to find out about the new residence visa law.
“I am not exactly sure what the region of Al Ain is trying to achieve from all this. People are really going to get more and more frustrated from lack of information about laws changing from time to time in Abu Dhabi and having no effect in Al Ain."
Meanwhile in Abu Dhabi city another resident applying for a visa for his family was not asked for either a tenancy contract or utility bills yesterday, and immigration officials were processing paperwork as usual.
Maj Gen Nasser Al Menhali, the assistant undersecretary at the Ministry of Interior responsible for residency, said yesterday the revised rules would be implemented nationwide in an effort by the ministry to compile a database of residents’ addresses.
It was necessary to have the addresses in order to reach residents quickly in case of emergency, and the old addresses were unclear, imprecise and hard to find in a timely manner, he said.
Maj Gen Al Menhali said: “No attestation of the tenancy contract is required from the municipality and this rule is going to be implemented across the Emirates.”
He said the decision by the General Directorate of Residency and Foreigner Affairs in Abu Dhabi to require the extra documentation was “an administrative decision meant to ease the process of identifying people’s domiciles and to ascertain their place of residence”.
Responding to requests for clarification of the decision and its impact on those living in shared accommodation, Maj Gen Al Menhali said: “The decision applies to anyone who has a home address and will be applicable to all the Emirates.”
A tenancy contract or a water and electricity bill must be attached to the visa renewal application as proof of the applicant’s place of residence, he said.
Labourers who work for companies that offer collective housing must also bring proof of where they live, providing an address and a letter from their employer to that effect, or any form of contract that substantiates their place of residence, he said.
The requirement is intended “first and foremost to verify the addresses of all residents in the country for security and procedural purposes”, he said.
Maj Gen Al Menhali added: “It is a security, service-related and administrative measure taken by the General Directorates for Residency and Foreigner Affairs in the nation. It does not target any particular social segment or property developer; it simply serves residency departments in updating their data, establishing the addresses of people residing in the country and documenting them properly.”
He also said the requirements were not unique to the UAE, and were common in many developed countries.
It was indeed confusing reports in the last few days regarding the documentation process for residence visa. However, the requirement of tenancy contract is not a new one. However, the new procedure of implementation of attestation process for residency proof documents, like direct tenancy contract with owners, rental agreement with agencies, and attestation of electricity and telephone bills, if mandatory should be done through an appropriate attestation desk controlled by the authorities. These attestation offices should be set up either at the immigration offices or at specific public points and should function throughout after office hours. This will help residents avoid running around from one office to another and can reduce waste of professional man hours for processing residency permits. Linking important facility ownership details with UAE ID cards will help assist this process of verification. Currently, car ownership is done in a similar manner and can incorporate the ones like tenancy details, etisalat and dewa account details etc. Best wishes to UAE authorities in regulating illegal residents and always keeping accurate on information on its resident population.
In the beginning of 1990s, when I landed with my first job
in the emirate of Dubai, I happened to stay as guest with a family in Karama. I
was moving to Dubai for the first time, after a disastrous start in Abu Dhabi and then looking for a good break here and there and nowhere like. I was made
comfortable in the initial days by the ever smiling presence of a young man and
his wife and two children. I am always attracted to children who has sparks of
brilliance or creativity in them and I really blended well with them. It was a
scene of surprise and awe for me as this little boy who could barely walk a few
steps and then fall down in front of me but had a tremendous will power in him
to get up and walk the remaining steps towards his goal.
His father was his
inspiration and his mother and elder sister support and solace. Without no lift
to come down from the third floor apartment, his father used to carry him down and take him to the school bus
and school and then the numerous medical treatment and therapies including
swimming.
Life moved on and I too moved on from them and this little boy grew bigger, better, stronger, intelligent and ambitious to be one among us.
In between we lost contact for several years. After some 7
or 8 years, I reconnected with them one day and as fate has its own way in our
life, his ever loving and smiling father passed away on a Friday morning within
a short period of our meeting. I was back to Abu Dhabi by then and immediately rushed down
to Dubai hearing this sad news.
His father, Late Sri E N Sukumaran, was an
inspiration to many of his friends and well wishers. Those who all know him
never misses his presence, even so many years after his death. That was the
personality of the man and there were numerous friends and well wishers in that
home at that moment. Seeing me amongst the crowd, Sujit, emotionless and in shock leaned on to
me and remained with me for the next two days till his father’s body was
repatriated for funeral. My tributes and prayers to his soul, once again, while
posting this message here.
The connection we made during my short stay remains
everlasting and the little boy of that time has grown leaps and bounds and now a
self made enterprising individual as any one of us.
Sujit Sukumaran is now an established Toast Master in UAE.
Add a very good writer, a professional Resume Maker, a promoter of
vegetarianism and Indian culture along with a "no physical or personal
difficulties can hold me from moving on in my life attitude"; you will get a
picture of Sujit. Oops sorry, add one more precious quality - an eligible bachelor for those numerous young girls out there!!
I invite you to please
take a 30 minutes of free time from your life and read the two articles below and
carefully listen to what Sujit has to say in his 19.02 minutes video to the
world during his recent speech at TEDxAlAin 2012.
His is an inspiring story of exceptional courage, of triumph
over the most difficult challenges. It is also an outstanding example of what a
human being can achieve if he has the determination to succeed and the support
of devoted parents, dedicated doctors and helpful teachers and friends.
By Jyoti KalsiPublished for GULF NEWS December 7, 2002
Strong family and willpower have enabled Dubai resident
Sujit Sukumaran defeat cerebral palsy
His is an inspiring story of exceptional courage, of triumph
over the most difficult challenges. It is also an outstanding example of what a
human being can achieve if he has the determination to succeed and the support
of devoted parents, dedicated doctors and helpful teachers and friends.
Sujit Sukumaran weighed just one kilogram at birth. Oxygen
deficiency after birth resulted in cerebral palsy, leaving him with several
physical disabilities. He started crawling when he was 18 months old. He took
his first steps, on crutches, when he was four and was unable to walk without
support till the age of 12.
He has known the discomfort of daily physiotherapy since he
was nine months old and he has spent every school vacation in hospital
undergoing medical treatment.
Not only did he have to overcome physical challenges but he
also had to deal with the pain of losing his father at the tender age of 15.
Yet, today the young man of 17 strides confidently towards a bright future,
free from physical or emotional crutches.
"I prefer to count my blessings. Most cerebral palsy
patients have some amount of brain damage, but I am lucky that my brain is in
pristine condition," says Sujit.
Life has forced him to grow up quickly but he speaks about
his struggle without the slightest trace of self-consciousness or self-pity,
and a lot of humour. And a struggle it has indeed been.
Sujit's tryst with physiotherapy began at nine months.
"The stretching and bending was extremely painful and I remember that I
always went in crying, kicking and shouting all the way. But four years later I
was able to stand with the help of callipers. Today I am very grateful to the
physiotherapists at Al Wasl and Rashid Hospitals," he acknowledges.
Sujit's main sources of strength were his mother Ramani and
his father E. N. Sukumaran. "God gives special children to special parents
and whatever I am today, I owe to it my parents," he says. He was
particularly close to his father. "Dad was my friend, guide and mentor. He
was a self-made man with a very positive outlook. He always pushed me to aim
for the impossible and taught me that problems only exist because we create
them," reminisces Sujit.
His nursery school teachers recommended that he be sent to a
regular school. Sujit did well in the entrance exam of The Indian High School,
Dubai, and despite initial reservations, the school agreed to admit him.
"The happiest day of my life was the first day I went
to a regular school. With my callipers on and holding the hands of both my
parents I walked shakily into school, but this was my first step into a normal
life," states Sujit emphatically.
He strongly feels that regular schools should be open to
admitting students like him. "A special needs child can never be pushed to
improve in a special school environment however good it may be. Whatever I am
today is largely due to what Indian High School was able to do for me," he
insists.
A helper carried Sujit and his bag from the school bus to
his class everyday and his teachers were always encouraging.
"A major milestone for me was when in the fifth
standard a friend suggested that he would carry my bag instead of the helper
and others followed suit. I am fortunate to have such friends who do these
things for me with love," says Sujit, adding with a smile that the front
seat in the bus was always reserved for him.
Being in a regular school also had its share of problems and
disappointments. Children stared at him all the time. "When I asked dad
why they did that, he would explain that people stare at anything that is
different. They will stare at Aishwarya Rai also if they see her at close
quarters, he would say. And eventually it was their curiosity to know which
strange planet I came from that helped me to make friends with them," he
laughs.
Sujit felt particularly miserable when the class went out to
play. "I sat on my bench and watched them running around and felt really
angry. I would pray that someday I could join them and luckily for me, even
though it took 15 years, that prayer has been answered," he says happily.
His most disappointing experience was his first school
picnic to Mushrif Park. "Dad had given me money and told me to try all the
rides, but the teachers were too scared to let me go on them. So I just sat on
the grass and watched the others," he recalls sadly. But Sujit immediately
brightens up at the memory of his parents taking him back the same evening to
all the rides in the same park. "And recently I went to Wild Wadi with my
class and enjoyed the 80 foot Jumeirah Sceirah, one of the scariest rides in
the park," he says beaming with pride.
Big strides
While he made big strides academically and socially at
school, his medical treatment continued. Every morning before school he went
for two-hour physiotherapy sessions and there was some surgery scheduled during
every vacation.
The first operation, at the age of eight, was a dorsal rhizotomy
performed in Hyderabad, India, to treat his spasticity. In a
five-and-a-half-hour operation, the doctors opened his back and cut off a
series of nerve fibres from the spinal cord. "This was my first experience
with big time pain. The physiotherapy was just a trailer while this was the
movie," he jokes.
For 15 days he lay in hospital on his stomach and had to
stay in bed for two months. He could not sit and any movement was painful.
"The anticipation of a better future, prayer and my ability to make friends
with doctors, nurses and other patients is what kept me going," recalls
Sujit.
He finds a positive side even in this traumatic experience.
"The doctor gave me a set of books called the 'children's knowledge bank'.
This is what got me interested in reading and in quizzing. And though I still
had to wear calf splints, after this surgery I could walk better and the
spasticity reduced considerably," he reflects.
His 11th birthday was again spent in hospital. This time it
was to loosen his hamstrings. "Instead of cake, I got some chloroform.
Both my legs were in plaster for two months and the itching felt like there was
a swarm of ants in there," describes Sujit.
As usual he had read up everything he could about the
surgery and even watched part of it under local anesthesia. The physiotherapy
after the prolonged immobility was extremely painful once again.
"There is no gain without pain," he says
nonchalantly. "At least now I had total freedom of muscular movement. I
could touch my feet and tie my own shoe laces, though I still had to wear
support pads to protect the muscles," says Sujit with typical optimism. He
has yet another scar from a tendon lengthening operation done during yet
another vacation.
Around this time Sujit took part in a poetry recitation
contest. "The cruel remarks of some boys triggered the desire to prove
myself on stage. The confidence I gained led to participation in quiz contests
and other such competitions," he admits. He remembers with pride his first
stage experience as a compere at a variety show organised by the Al Wasl Ladies
Club for special needs children and their parents.
Best wishes Sujit, Good luck and keep travelling - you are an inspiring personality to all of us.
നേരം സന്ധ്യയായി.. മോനെ കയ്യും കാലും കഴുകി വന്നു നാമം ചൊല്ലൂ... നാളെ സ്കൂള് തുറക്കുന്ന ദിവസ്സം ആണ്. നേരത്തെ തന്നെ വിളക്ക് തൊഴുതു നാമം ചൊല്ലി കിടന്നുറങ്ങി കൊള്ളൂ. അമ്മൂമയുടെ അനുശാസ്സനം കേട്ട് കുട്ടി വേഗം
പുറകു വശത്തെ അടുക്കള കിണറിനു അരികില് ഉള്ള വരാന്തയിലേക്ക് ഓടി. മുറ്റത്ത് നിന്ന് കുറച്ചു ഉയരത്തില് ആണ് വരാന്ത.. ഒരു മൂലയില് വച്ചിരുന്ന കിണ്ടിയും എടുത്തു കുട്ടി വേഗം അടുക്കള കിണറില് നിന്ന് ചെറിയ
ബക്കറ്റില് വെള്ളം കോരാന് വേണ്ടി കയറും ബക്കറ്റും കിണറ്റിലേക്ക് തുടിയിലൂടെ ഇറക്കി...
കടകടകട....കടകടകട....ബ്ലും...വെള്ളത്തില് മുട്ടി ശബ്ദം മുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു എത്തിയപ്പോള് കുട്ടിക്ക് ഹരമായി. രണ്ടു മൂന്ന് തവണ കയറു ഇറക്കിയും താഴ്ത്തിയും ശബ്ദ വ്യത്യാസ്സങ്ങള് കേട്ട് രസിച്ചു.. സമയം കുറച്ചു പോയി..
ശബ്ദം കേട്ട് അടുക്കളയില് നിന്ന് ചെറിയമ്മ വിളിച്ചു...കുട്ടാ, നീ ഇനിയും കാല് കഴുകി നാമം ചൊല്ലാന്
പോയില്ലേ...
അത് കേട്ടതും ബക്കറ്റ് മുകളിലേക്ക് വലിച്ചു കയറ്റി വെള്ളം കിണ്ടിയിലേക്ക് ഒഴിച്ച് കുട്ടി വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു...
ആ വരാന്തയില് നിന്ന് കൊണ്ട് താഴേക്ക് കാലും കയ്യും നീട്ടി കഴുകി മുഖത്തും വെള്ളം ഒഴിച്ച് വൃത്തിയാക്കി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് ആകെ ഇരുണ്ടു കൂടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നും രാത്രി നല്ല മഴ ഉണ്ടാവും. ഇത്തവണ മഴ
നേരത്തെ ആണ്. നല്ല ഇടിമിന്നലും ഇടി വെട്ടും ഉണ്ട്... അത് രണ്ടും കുട്ടിക്ക് പേടിയാണ്.. അത് കൊണ്ട് വേഗം അകത്തേക്ക് പോകാം എന്ന് വച്ച് തിരിഞ്ഞപ്പോള് ഡും എന്നൊരു ശബ്ദം...തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള് മുറ്റത്തെ
മാവില് നിന്ന് പഴുത്ത മൂവാണ്ടന് മാങ്ങാ വീണതാണ്. എങ്ങനെ എടുക്കതിരിക്കും.. വേഗം ഇറങ്ങി ഓടി. തിരിച്ചു കയറിപ്പോള് ആണ് ഓര്ത്തത്.. അയ്യട എന്റെ കാലില് ഒക്കെ വീണ്ടും മണ്ണും ചെളിയും ആയല്ലോ?
വേഗം കിണ്ടിയില് ബാക്കിയുള്ള വെള്ളം കൊണ്ട് കാല് കഴുകി എന്ന് വരുത്തി ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ചെറിയമ്മമാരും ചേച്ചിമാരും ഒപ്പം പ്രായമുള്ള മറ്റു കുട്ടികളും
വിളക്കിനു ചുറ്റും നിരന്നു നാമം ജപിക്കാന്
തുടങ്ങിയിരുന്നു...
വിളക്ക് തൊഴുതു ഭസ്മം തൊട്ടു കുട്ടിയും അവരുടെ കൂടെ കൂടി വൈകുന്നേരത്തെ നാമജപം പൂര്ത്തിയാക്കി.
ഇനി എന്താ എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള് ആണ് അമ്മയുടെ വിളി..
കുട്ടാ. സ്ലയ്ട്ടും പെന്സിലും ഒക്കെ ബാഗില് എടുത്തു വച്ചുവോ?
വേഗം വരാന്തയില് കുട്ടികള്ക്ക് പഠിക്കാന് വേണ്ടി നിശ്ചയിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ള ആ വലിയ വീടിന്റെ ഒരു മുലയിലേക്ക് കുട്ടി ഓടി. ബാഗും സ്ലയ്ട്ടും പെന്സിലും ഒക്കെ തയാര്...
അപ്പോള് മനസ്സിനുള്ളില് ഒരു ഇടയിളക്കം. തന്റെ പുതിയ ഷര്ട്ടും ട്രൌസ്സരും ഒന്ന് കാണാന്...
അമ്മെ നാളെ എനിക്ക് സ്കൂളിലേക്ക് ഇടാന് ഉള്ള കുപ്പായം എവിടെ...
അതൊക്കെ അവിടെ ഉണ്ട്.. നീ ഇനി വേഗം ഊണ് കഴിച്ചു കിടക്കാന് നോക്ക്..
കാലത്ത് നേരത്തെ കുളിച്ചു അമ്പലത്തില് പോയി തൊഴുതു വന്നിട്ട് വേണം സ്കൂളില് പോകാന്... അമ്മ പറഞ്ഞു.
കുട്ടിക്ക് സങ്കടം തോന്നി.. ഈ അമ്മക്കെന്താ ആ കുപ്പായം ഇപ്പോള് കാണിച്ചു തന്നാല്... കൊല്ലത്തില് ഒരിക്കല് മാത്രം കിട്ടുന്ന ഒരു അസുലഭ അവസ്സരം ആണ് അത്. പുതിയ കുപ്പായം സ്കൂളില് പോകാന്. അമ്മേ, ഒന്ന് കാണിച്ചു തരൂ.. ഞാന് ഇപ്പോള് ഇട്ടു നോക്കില്ല... വെറുതെ കാണാന് വേണ്ടിയാ ... നീ ഇനി ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് നിന്നാല് നല്ല അടി കിട്ടും എന്റെ കയ്യില് നിന്ന്.. അമ്മ, അടുക്കളയില് രാത്രിയില് എല്ലാവര്ക്കും കഴിക്കേണ്ട ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി
പാത്രങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിനിടയില് പറഞ്ഞു..
അത് ഒരു വലിയ കൂട്ട് കുടുംബം ആയിരുന്നു. മുത്ത് മുത്തച്ചനും മുത്തശിയും അവരുടെ മക്കളും മക്കളുടെ മക്കളും ഒക്കെ അടക്കം ഒരു മുപത്തഞ്ചു പേരോളം അന്ന് ആ വലിയ
വീട്ടില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മൂന്നു നേരത്തെ ഭക്ഷണ രീതികള്ക്ക് ഒരു ചിട്ടയും അടുക്കും നിര്ബന്ധമായിരുന്നു.
ഇനി ചിണുങ്ങി നിന്നിട്ട് കാര്യം ഇല്ല എന്ന് കണ്ട കുട്ടി വേഗം അടുക്കളയോട് ചേര്ന്നുള്ള ആ വലിയ തലത്തില് പോയിരുന്നു.. അപ്പോഴേക്കും അതെ പ്രായത്തില് ആ വീട്ടില് ഉള്ള മാറ്റ് കുട്ടികളും സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു..
അമ്മയും ചെറിയമ്മമാരും വേഗം ഓരോരുത്തര്ക്കും കഞ്ഞിയും പയറും ഉള്ളി ചെറുതായി മൂപ്പിച്ചു കട്ടിയായി ഉണ്ടാക്കിയ ഉപ്പേരിയും വിളമ്പി... കൂടെ അന്ന് വീണ മാമ്പഴം തൊലി കളഞ്ഞു അതിന്റെ കഴമ്പും ഉണക്ക മുളക് അടുപ്പിന്റെ തീയില് വാട്ടി അതില് കുറച്ചു വെളിച്ചെണ്ണയും കുറച്ചു ഉപ്പും ചേര്ത്തു ചാലിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയാ ആ ഒരു തനി നാടന് മാമ്പഴ
ചമ്മന്തിയും. കുട്ടികള്ക്കൊക്കെ കുശാല്... നല്ല കുത്തരി കൊണ്ടുള്ള കഞ്ഞിയും പയറും കൂടെ മാമ്പഴ ചമ്മന്തിയും.. ഉപ്പും വെളിച്ചെണ്ണയും മാമ്പഴത്തിന്റെ കൂടെ ചേര്ന്ന് ഉണക്ക മുളക് വാട്ടിയതിന്റെ പയറിന്റെയും കഞ്ഞിയുടെയും നിറങ്ങളും കുത്തരി വെന്തുലഞ്ഞ കഞ്ഞി വെള്ളത്തിന്റെ സ്വാദും കൂടി ചേര്ന്നപ്പോള്.. എല്ലാവരുടെയും... കയ്യും വായും പ്ലാവില കൊണ്ട് കുത്തിയ ചെറു കുംബിളുകള് നിറഞ്ഞു അതിവേഗം അവരുടെ പാത്രങ്ങള് കാലിയാക്കാന് ഉള്ള
തിടുക്കത്തിലായി..
വെറുതെയല്ല.. വൈകുന്നേരം വരെ പറമ്പിലും പാടത്തും ഉള്ള പന്ത് കളിയും കുട്ടിയും കോലും കളിയും സൈക്കിള് ചവിട്ടലും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ആകെ ക്ഷീണിച്ചു അവശരാണ് എല്ലാവരും...
ഊണ് കഴിഞ്ഞു പാത്രം കഴുകി അടുക്കള വാതുക്കല് വച്ച് ഓരോരുത്തര് ആയി ഉമ്മറത്തെ വരാന്തയിലേക്ക് പോയി...
അവിടെ അമ്മാവന്മാരും കാരണവന്മാരും തമാശ പറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു. റേഡിയോയിലൂടെ ഏതോ ഭാഗവതര് പാടിയ ഒരു സംഗീത കച്ചേരി കേള്ക്കാന് കൂടി ഉള്ള ഇരുപ്പാണ് അത്..
അപ്പോഴേക്കും... മുത്ത് മുത്തശ്ശി വിളിച്ചു.. കുട്ടാ... വാ, ഉറങ്ങാന് സമയം ആയി... ആ അമ്മൂമ്മ, അതായതു അമ്മയുടെ അമ്മയുടെ അമ്മ.. അവര്ക്ക് അന്ന് വല്ലാതെ പ്രായം ചെന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാലും നല്ല ആരോഗ്യം തന്റെ
കാലും നീട്ടി തളത്തില് പായും വിരിച്ചു മുറുക്കാന് ചെല്ലവും അടുത്ത് വച്ച് കുട്ടികളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്...
കുട്ടി ഓടി ചെന്നു മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയില് തല വച്ച് കൊണ്ട് അവരുടെ കാതില് തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കടുക്കാനില്
തിരിപ്പ് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കിടന്നു... അത് എന്നും ഉള്ള ശീലം ആണ്... ആ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കാതും ആ സ്വര്ണം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കടുക്കനും കുട്ടിയുടെ ഉറങ്ങാന് തയ്യാറെടുക്കാന് ഉള്ള കളിപ്പാട്ടം ആണ്..
കുട്ടന് നാളെ സ്കൂള് തുടങ്ങുകയല്ലേ... മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു..
അപ്പോഴേക്കും മഴ പെയ്യാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. നല്ല ഇടിയും മിന്നലും ഉണ്ട്... ജനല് ഒരെണ്ണം മാത്രമേ ആ തളത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അത് കൊട്ടി അടച്ചിരുന്നു. എന്നാലും ശബ്ദം അകത്തേക്ക് കേള്ക്കാം... ഓടിനിടയില് അങ്ങിങ്ങായി വച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്ലാസ്സ് പാളികള്ക്ക് ഇടയിലൂടെ മിന്നലും ശബ്ദവും അകത്തേക്ക് വന്നു കൊണ്ടിരിന്നു.. ഭയം കൊണ്ട് കാതിലും കടുക്കനിലും മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടി കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.
കുട്ടന് വേഗം ഉറങ്ങിക്കൊള്ളൂ ... നാളെ സ്കൂള് തുടങ്ങുകയല്ലേ.. പഠിച്ചു വലിയ ആളാവണം.. മോന് വലിയ ആളാവുമ്പോള്... ഈ മുത്തശി ഉണ്ടാവുമോ എന്നറിയില്ല...
എന്നാലും.. .. മുത്തശ്ശിയുടെ തൊണ്ട ഇടറി.. വയസ്സ് തൊണ്ണൂറു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഇനി എത്ര കാലം ഉണ്ടാവും എന്നറിയില്ല അവര് സ്വയം നിശ്വസിച്ചു... വെറ്റിലയും അടക്കയും ചുണ്ണാമ്പും കൂടി വായില് ഇട്ടു...
എന്നിട്ട് ആ കൊച്ചു കുടിയുടെ പുറത്തു തലോടി കൊണ്ട് അവര് പാടി..
ചെഞ്ചീര ചെറു ചീര
എങ്ങിനെ നടെണം ചെഞ്ചീര...
വട്ടത്തില് കുഴി കുത്തി...
നീളത്തില് തടമിട്ടു...
ഇങ്ങനെ നടെണം ചെഞ്ചീര...
ആ നാലു വരി പാടി കഴിയുന്നതിനു മുന്പേ തന്നെ ആ കുട്ടന് ഉറങ്ങിയിരുന്നു... നാളെ തനിക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന പുത്തന് ഉടുപ്പും, സ്ലയിട്ടും പെന്സിലും അടങ്ങിയ അവന്റെ ആ കൊച്ചു ലോകത്തെ ഒരു നല്ല വിദ്യായന വര്ഷത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ മധുര സ്വപ്നങ്ങള് ആയിരിന്നിരുക്കാം ഒരു പക്ഷെ അവന്റെ ആ പിഞ്ചു മനസ്സില്....
ആ ഒരു കുട്ടിക്കാലം ഓര്ത്തു കൊണ്ട് ഈ അധ്യായന വര്ഷത്തില് സ്കൂള് വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങുന്ന എല്ലാ കൊച്ചു കുട്ടികള്ക്കും ഒരു നല്ല പൌരനായി പഠിച്ചു വളരാന് ഭാവുകങ്ങള് നേര്ന്നു കൊള്ളുന്നു..
Double Disaster for common man in India... Falling rupee and a huge hike in petrol price..Really feel scared about the middle class / lower class citizen of India and of course the poor NRIs. The Art of Living in India is going to be the Management act of year 2012.
Feel helpless, totally ridiculed by the prevailing system and government policies.
എന്നത്തേയും പോലെ അന്നും ഓഫീസില് നിന്ന് വൈകി ആണ് ഇറങ്ങിയത്. മൊബൈല് ഫോണില് ഒരു പാട് ഫോണ് വന്നതിന്റെ ലക്ഷണം അറിയിപ്പുകളായി കിടക്കുന്നു. സഹധര്മിണി ഫോണ് ചെയ്തതാണ്. വാരാന്ത്യം ആണ്. സിനിമക്ക് മകനെയും കൂട്ടി പോകാം ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടാണ് കാലത്ത് വീട്ടില് നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്... പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം. ഓഫീസില് മാസം അവസ്സനിക്കുന്നതിനാല് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് ചെയ്തു കൂട്ടാനുണ്ട്. മാനേജര് ആണെങ്കില് ഈ മാസ്സത്തിലെ സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങള് എത്തിപ്പിടിച്ചുവോ എന്ന് ഉള്ള അന്വേഷണത്തിലാണ് . ആരാണ് കുറവ് നില്ക്കുന്നത്, എവിടെയാണ് പോരായ്മകള് അങ്ങനെ പല ചോദ്യങ്ങള് ഉത്തരങ്ങള് സംവാദങ്ങള്. നേരം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ഫോണ് സൌണ്ട് ഓഫ് ചെയ്തു ഇട്ടിരുന്നതിനാല് ആ വിളികള് ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. മീറ്റിംഗ് റൂമില് നിന്ന് സീറ്റില് വന്നപ്പോള് കണ്ടു ഫോണില് പത്തു തവണ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ വൈകുന്നേരം എന്തായാലും കുളം ആയി. സാരമില്ല ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്പ് ഒന്ന് വിളിക്കാം. ഫോണ് വിളിച്ചതും അപ്പുറത്ത് മറുപടി. നിങ്ങള്ക്ക് ഒരിക്കലും എന്നെയും മോനെയും ഒരു വിലയും ഇല്ല... ഇപ്പോഴും ഓഫീസ് ഓഫീസ് എന്ന മന്ത്രം മാത്രം... ഇന്ന് പുറത്തു പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ. ഞാന് എത്ര നേരമായി തയ്യാറായി ഇരിക്കുന്നു. മോനും പുറപ്പെട്ടു ഒരുങ്ങി ഇരിക്കുന്നു. അവനെയെങ്കിലും ഓര്ക്കണ്ടേ.... ആ പരിദേവനങ്ങള് തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേ ഇരുന്നു...
അപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു.... കുട്ടാ, ഞാന് ഇതാ എത്തി... നമുക്ക് ഉടനെ ഇന്ന് ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയി പിന്നെ സിനിമ കാണാന് പോകാം. മോഹന്ലാലിന്റെ പടം വന്നിട്ടുണ്ട്. ആള് അല്പ്പം തണുത്തു എന്ന് തോന്നുന്നു. വേഗം ഫോണ് വച്ച്. ശുഭ വാരാന്ത്യം സഹപ്രവര്ത്തകരോട് പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി. നോക്കിയപ്പോള്, ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള് അവരും എന്റെ വഞ്ചിയില് തന്നെ... അവരുടെ ഭാഷയില് വീടുകളിലേക്ക് വിളിച്ചു വരാന് വൈകിയതില് ഉള്ള ക്ഷമാപണം നടക്കുന്നു. ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഓഫീസില് നിന്നിറങ്ങി. ഈശ്വര അവരുടെ പോലെ ചീത്ത വിളി കേള്ക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല. എത്രയായാലും തന്റെ സഹധര്മിണി ഒരിക്കലും തന്നെ ശപിക്കുകയില്ല ചീത്ത പറയുകയില്ല...
കാര് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്തു പ്രധാന വഴിയിലേക്ക് കടന്നു... മനസ്സില് അപ്പോഴും അന്ന് ഓഫീസില് നടന്ന കാര്യങ്ങള് ഓടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ പ്രധാന സിഗ്നല് എത്തി. യാന്ത്രികമായി കാര് നിറുത്തി. ഓര്മ്മകള് അപ്പോഴേക്കും തന്നെ എവിടെയോ കൊണ്ട് ചെന്നിരിക്കുന്നു. എങ്ങനെ മാനേജര് പറഞ്ഞ ബിസിനസ് ലക്ഷ്യം അടുത്ത മാസം എത്തിക്കും. ഒരു പിടിയും ഇല്ല. എത്തിച്ചില്ലെങ്കില് കമ്മീഷന് ഒന്നും കിട്ടില്ല. ജൂണില് നാട്ടില് പോകേണ്ടതാണ്. അവര് എല്ലാവരും നോക്കിയിരിക്കുന്നു.
സിഗ്നല് ചുവപ്പ് ആയതിനാല് വണ്ടി നിറുത്തി ..ചക്രത്തില് കൈ താളം പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് വിശ്രമിച്ചു. റേഡിയോവില് നല്ല പാട്ട് കേള്ക്കുന്നു. തന്റെ ഇഷ്ട റേഡിയോയും ഇഷ്ട ഗായകനും ആണല്ലോ. രതീഷ് കുമാര് - വളരെ ഭാവിയുള്ള ഒരു ഭാവ ഗായകന്... നല്ല പാട്ട്. അറിയാതെ ഒന്ന് ഉറങ്ങി പോയ്യോ എന്ന് സംശയം. പുറകില് നിന്നുള്ള വണ്ടികളുടെ ഹോണ് അടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് കണ്ണ് തുറന്നു. ഈശ്വര പച്ച സിഗ്നല് ആയി കുറച്ചു സെക്കന്റ് ആയിരിക്കുന്നു. മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്ന സമീപത്തുള്ള വരിയിലെ ടാക്സിയും അതിലെ ഡ്രൈവറും തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ഹേ എന്താ ഉറക്കമാണോ എന്ന വിധത്തില്. അയാള് കുതിച്ചു... തന്റെ വാഹനം സിഗ്നല് ആയി ഒരു മുപതു സെക്കന്റ് വൈകിയിട്ടുണ്ടാവം. അത്രയേ ഉള്ളു. കണ്ണ് ഒക്കെ ശരിയാക്കി വാഹനം മുന്നോട്റെടുക്കാന് തുനിച്ചു. മുന്നേ കുതിക്കുന്ന ടാക്സി വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.... കണ്പോളകള് അടച്ചു തുറക്കുന്നതിനു മുന്പ് ഒരു ഭയങ്കര ശബ്ദം കേട്ടു നോക്കിയപ്പോള് വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ലാ... ഈശ്വരാ താന് കാണുന്നത് യാഥാര്ത്ഥ്യം ആണോ..?
അര മിനിട്ട് മുന്പ് തന്നെ കളിയാകി ചിരിച്ച മുന്നോട്ടു പോയ ടാക്സി കാറും ഡ്രൈവറും പപ്പടം പൊടിഞ്ഞ പോലെ തന്റെ മുന്നില്... അതിലെ യാത്രക്കാരനും തദൈവ .... ഏതോ ഒരു ജീപ്പ് സിഗ്നല് നോക്കാതെ അതി വേഗത്തില് വന്നു ആ വാഹനത്തെ ഇടിച്ചു തകര്ത്തിരിക്കുന്നു....അതിലെ ഡ്രൈവറും ആ വാഹനത്തിന്റെ സ്ഥിതിയും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞ അവസ്ഥ..
ഞാന് തരിച്ചിരുന്നു പോയി.. ഈശ്വരാ.... എന്തായിരിന്നിരിക്കും സ്ഥിതി... ഞാന് ആ സിഗ്നല് തുറന്നതും വണ്ടി എടുത്തിരുന്നെങ്കില്...ഞാന് ആ മാന്ത്രിക സ്വരമാധുരി കേട്ടു ഒരു നിമിഷം മയങ്ങിയില്ലായിരുന്നെങ്കില് എന്റെ സ്ഥിതി എന്തായിരിക്കും.... ഈശ്വരാ.
ഒന്നും ചെയ്യാന് ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ ആയതു കൊണ്ട്... വാഹനം പതുക്കെ മുന്നോട്ടെടുത്തു ഞാന് വീട്ടിലേക്കു നീങ്ങാന് തുടങ്ങി. അപ്പോള് മൊബൈല് ഫോണ് വീണ്ടും അടിക്കാന് തുടങ്ങി... സ്പീക്കര് ഓണ് ചെയ്തു സംസാരിച്ചപ്പോള് സഹധര്മിണി പിന്നെയും സങ്കടം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിന്നു... ഞാന് പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഒരു തരത്തില് ഞാന് ഭാഗ്യവാനാണ്.... ഇന്ന് ഒരു വിധത്തില് സുരക്ഷിതമായി വീട്ടില് എത്താന് ദൈവം എന്നെ സഹായിച്ചു... ഇനിയും കുറച്ചു ദൂരം കൂടി ഉണ്ട് നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്കു... വന്നിട്ട് കാര്യം പറയാം. എന്റെ ശബ്ദമാറ്റം കണ്ട എന്റെ പത്നിക്ക് എന്തോ അപകടം മനസ്സിലായി.... അവര് ഫോണ് വയ്ക്കുന്നതിനു മുന്പ് പറഞ്ഞു.... സാരമില്ല.... ഞാന് എപ്ഫോഴും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി പ്രാര്ഥിക്കുന്നു...നമ്മള് എന്നും ഒന്നായി ഇരിക്കും... ദൈവം നമ്മളെ വേര്പിരിക്കുകയില്ലാ.
ഈശ്വരന് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന് വാഹനം മുന്നോട്ടു പതുക്കെ എടുത്തു.... ഇന്ന് നമ്മള് ശ്രദ്ധിച്ചാലും നമ്മുടെ അതെ സമയം റോഡില് ഉള്ളവര് ശ്രദ്ധിച്ചാല് മാത്രമേ നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത് നമുക്ക് എത്തി ചേരാന് കഴിയുകയുള്ളൂ എന്ന വസ്തുത എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ അപകടം ഓര്മിപ്പിച്ചു...
Oh my good god and lord of all things happening in this world, I just cannot believe. Maximum number of suicides by Keralites, maximum number of political killings by Keralites..... Why this KOLA vari KOLA VERI in Kerala...... We are supposed to be one of the most educated and progressive state in India... Keralam oru brandhaalayam... Definitely....
People either stand near a wall or a hotel close by to
protect themselves from the sun
By Shahnawas Latiff, Gulf News ReaderPublished: 00:00 May 9,
2012
Image Credit: VIRENDRA SAKLANI/Gulf News
Passengers are forced to cover themselves with pieces of
cloth as they wait for the bus at an open bus stop because there are no
shelters nearby.
I would like to draw attention to a request that people need
most while commuting.
This is with regard to bus stops without proper shelter from
the sun, such as the one in Al Quoz. I'm not sure how many more similar
situations are happening across the UAE.
Al Quoz bus station is one of the stops that has a good
frequency of operation, but what it lacks the most is shelter. I have been to
this bus stop a couple of times and everything was fine, except the bus stop
itself. I saw people either taking shelter near a wall or a hotel close by to
protect themselves from the scorching sun.
I would like to appeal to the authorities concerned to
provide at least a temporary arrangement before the peak of summer in order to
protect commuters.
There could be many more bus stops that might require this
urgent attention.
— This reader is a market analyst
Be a community reporter. Tell us what is happening in your
community. Send us your videos and pictures at readers@gulfnews.com
My comments as
follows:
Very timely report. With the sun at it's best today with
strong wind, even sitting in the comfort of my cars aircondition, I felt it
extremely hot. I hope the authorities take note of this summer scenario and
re-prioritise the renovation, installation of waiting sheds in all the
emirates. It is all the more important as the taxi charges are on the rise, and
recommendation to use more public transports to avoid traffic congestion on the
road.
Swiss company to launch multi IMSI SIM cards for cell phones
in India.
AMRITSAR: With the introduction of multi International
Mobile Subscriber Identity (IMSI ) SIM cards, frequent travellers across
several countries wouldn't have to pay hefty roaming charges and change their
SIM cards in every country.
Multi IMSI SIM cards allow cell phone users to have multiple
mobile numbers from different operators on a single SIM card.
"The technology will be a boon for devotees who
frequently visit Pakistan on pilgrimage, businessmen travelling between
different countries , international sportspersons , politicians students,
leisure travellers and others, " said the visiting president of
Switzerland based Geo Communications AG , Naveen Singh Suhag, while talking to
TOI on Wednesday .
After father's death, mother raised them single-handedly
By K. Jayaprakash, CorrespondentPublished: 00:00 April 29,
2012
Thiruvananthapuram:
The quintuplets of Kerala are in the news again. They — Uthara, Uthraja,
Uthrajan, Utthara and Uthama — have scored exceptionally well in the Grade 10
examination, results of which were announced on Thursday.
Thus,
the four sisters and the lone brother fulfilled their promise to their mother
Remadevi, who works as a peon at the Pothencode branch of the District
Cooperative Bank in Thiruvananthapuram.
She
single-handedly takes care of her five children since the demise of her husband
Premkumar seven years ago.
The
couple was happy at the birth of five children, though they had wished for one.
But their happiness was short-lived.
"They
were not healthy. They fell sick frequently. We took them to hospital regularly
and it was unimaginable to take care of the five together," Remadavi
recalled.
Adding
to the couple's woes, Premkumar's business (a stationery shop and bakery) ran
into trouble. As losses mounted, he committed suicide.
"Some
newspaper carried my ordeal. Thus, the government offered me the current job.
Several people came to help. I had decided that I would not follow the path of
my husband. I decided to bring up my kids by doing any job at any cost.
"I
don't know how the money will be raised for their education. Some organisations
have come forward," Remadevi said.
The
five are on cloud nine as wishes and blessings are pouring in from near and far
to their home at Venjaranmood.
"I
want to be a doctor," Uthraja said. Uthara dreams of being a journalist.
Their brother Uthrajan aims to be a computer engineer. Utthara and Uthama are
confused about what course to pursue. While Uthraja has scored six A+ (for
Grade 10 exams, grades are given, not marks — A+ is top scoring), her sisters
and brother have fared equally well.
Uthrajan
and Uthara prefer the computer science group for Grade 11 and 12 while the rest
have decided to pursue the science stream. They plan to continue their studies
at Lourde Mount Higher Secondary School, Vattapara.
"The
school authorities have offered them seats," Remadevi told Gulf News.
They
were born through a Caesarean section at the SUT hospital in Thiruvanathapuram
in 1995.
My comments as follows:
Congratulations to these 5 children and their mother to take harsh life realities head on and reach this far with a winning smile. It is commendable in all aspects on this mother as we all know how demanding educational expenses are and for the children with limited resources to keep aiming on an objective oriented academics to progress in life. Gulf News too deserve special praise to highlight this story with prominence as it will be inspiring to all students from the region and keep reminding them that difficulties if any, are momentary and they have to aim high and stay focused on their goal. Another sense of this particular news coverage was it’s meaningfulness to readers than reading mundane news like some person marrying two sisters at the same time. Ramesh Menon, Abu Dhabi, United Arab Emirates
To read it in original, please visit GULF NEWS online.
Al Ain: A family, including three young children, the youngest just two years
old, has been surviving mostly on leftover food they salvage from a wedding hall
near their home, for over 18 months now.
In a place where food wastage is come across too often, the Indian family of
five is determined to fight against the odds to survive, they said, but they
don't deny having had second thoughts. The father, Mohammad (full name withheld
to protect privacy), confesses that the thought of suicide has crossed his mind
several times.
Crying inconsolably, covering his face tightly with his hands, he said that
his little one, who is always clinging on to him, is probably the reason he
hasn't gone that far.
"My three daughters, aged nine, seven and two push me to keep trying my best
to survive," he said.
Article continues below
Whenever kind-hearted neighbours, some of whom are working at the wedding
hall itself, inform them about a wedding taking place, the entire family waits
until about 11pm or midnight — when the celebrations usually come to an end —
and then go to the hall to collect leftover food, with the permission of the
workers.
"Mostly it is camel meat and rice and other food items we get. We freeze the
food in plastic bags, write the date on the bags and ration it out over the
week, until there is another wedding," said Mohammad, 41, who hails from Kerala
in India.
"It felt a better option than letting the kids starve," his wife, added.
Speaking to Gulf News at their home in Al Ain, the family said that they have
been struggling financially for some time now. Mohammad has been in the UAE for
16 years, doing interior decoration jobs in households while his family used to
live in India.
Like many expatriate workers he missed his family, but could not afford to
bring them here. Then some tormenting family issues back home, forced his wife
to attempt suicide as she slashed her wrist. Fortunately, she did not succeed,
but Mohammad knew he had to bring his family to stay with him to avoid such
situations from recurring, he said.
But problems for him began when he decided to be part of a plan of his
‘trusted friend' to set up a small business. The so-called friend took off with
the money, leaving Mohammad indebted to the loan shark. He ended up in prison
but his Emirati sponsor managed to get him out of jail after reaching a
compromise with the loan shark.
"Now I pay him [the loan shark] Dh1,000 every month out of the Dh1,300 I earn
monthly from my sponsor. The remaining is hardly enough to pay even the school
fees, let alone grocery," he said.
Their house, an almost dilapidated extension of a villa, belonging to their
house owner, reflects their plight. The only room of the house has a bed with no
mattress on one side, a broken air conditioner and a wardrobe with no doors.
Torn uniforms and schools bags are tucked away under the bed.
"It is hardest for the children," Mohammad's wife said. "Their friends make
fun of them at school, about the shabby clothes their father wears. They feel
very ashamed."
A worker from a nearby home, provides them with goat milk and eggs
occasionally, she said.
Sigh of relief
The family can now heave a sigh of relief as a charity organisation, Valley
of Love (VOL), has taken up their case. The volunteers are helping us sort out
our issue — one at a time. They spoke to the school, who then donated [a] few
uniforms. We are hopeful of things taking a turn for the better," Mohammad said.
VOL volunteer Joseph Bobby said that the plight of the family is probably the
worst one he has seen in years of working as a volunteer. "There is no use of
sympathising after a person commits suicide, rather the community should help
when there is still time." The recent spate of suicides are what prompted VOL to
focus on such cases, he said. Most would have given up long before, but they are
brave enough to fight it out, added Bobby
To help Mohammad and his family, please contact Joseph Bobby, volunteer of the
Valley of Love, on 055 3370044.
My comments as follows:
Very timely news for this family, which I hope will assist
them to recover and us to not see a repeat of the recent Ras Al Khaimah family
tragedy of a similar kind. God bless all those who assisted them with helping
hand before this news came out and now and on till they are safe and settled.
Special appreciation and praise also goes to his local sponsor for helping him
when in need.
Caution - don't hit me from the back. A caparisoned elephant and the deity (Kaduppassery Bhagavathy) on way to the famous Arattuppuzha Pooram. A road side scene I saw during the first week of April 2012 at Irinjalakuda. Take a closer look and note the way the reflective stickers have been wrapped on the elephants tail. Safety of elephants used for temple festivals are really a matter of concern. Each time an elephant goes wild, there will be talks, but then as usual, the public and the festival committees and elephant owners association, not to forget about the authorities, forget what happened and close their eyes.
It's definitely a busy world if you happened to be an elephant in Kerala.
I watched from my apartment window this monkey sitting and himself watching what's happening around. From far and a height, while his friends played around, or searched food or whatever. It was quite relaxed for a very long time and just enjoyed.
I felt, what a good idea, have to try learning doing it.
A train arriving at Irinjalakuda railway station. It is really a special feeling to wait for the train, listen to the bell signalling the arrival of the train, then the special bell followed by the closing of the railway gate. The rush of passengers running for tickets just before the arrival of the train. The anxiety of finding the compartment position. Then here it comes with continuous honking of its loud horn. And there jumps the tea wallas, the passengers, the porters in and out. All happens within minutes and once again, it departs with loud horn and curious passengers looking outside to see the scenary or random beauty around, while those in trying to get a seat or settle themseleves in for the rest of the journey.
A honey bee at work. What attracted me is the combination of colors including those of the flower and the bee. Nature has its own way of protecting those around with deceptiveness of unknown kind and character.
സൂക്ഷിക്കുക - ഇവര് തിരക്കിലാണ്, ഇവരെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നവര് അതിലേറെ
ഏപ്രില് ആദ്യ വാരം തൃശ്ശൂരില് പോകാന് ഇടയായത് കൊണ്ട് ഈ കാഴ്ചകള് കാണാന് പറ്റി. ആറാട്ടുപ്പുഴ, പെരുവനം ഊരകം പൂരങ്ങള് നടക്കുന്ന സമയം. ഇതു റോഡുകളിലും ഒരു ആനയെ എങ്കിലും കാണാന് പറ്റുമെന്ന സന്തോഷം മനസ്സില് ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കാര് ഓടിച്ചു. പക്ഷെ കണ്ട കാഴ്ചകള് എന്നെ അങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച കാണേണ്ടി വന്നുവല്ലോ എന്ന് വേദനിപ്പിച്ചു. ആറാട്ടുപ്പുഴ പൂരത്തിന്റെ അന്ന് ഇരിങ്ങാലക്കുട ടാണ കവലയില് കാര് എത്തിയപ്പോള് അതാ പോകുന്നു. ഒട്ടും വേഗത കുറക്കാതെ ഒരു ലോറി. അതില് ഒരു ഒത്ത ആനയും. സമയം ഒരു നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കും. തീര്ച്ചയായും അത് പൂരത്തിന് കൊണ്ട് പോകുന്ന ഏതോ ഒരു ആന, സമയത്ത് ഒരു സ്ഥലത്തെ ജോലി കഴിഞ്ഞു മറ്റേ സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കാന് വേണ്ടി കരാര്കാരന് പെടുന്ന പെടാപ്പാടു
ആയിരിക്കും അത്.
ഞാന് ആലോചിച്ചു. ആ ആനയുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും. ഉത്സവ പറമ്പില് എത്തിയാല് ഒരു മിനിട്ട് പോലും ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാന് സമയം ഇല്ലാതെ പുതിയ ജോലിയില് പ്രവേശിക്കണം. പുതിയ സ്ഥലം. പുതിയ കാലാവസ്ഥ, പുതിയ ഭക്ഷണം, വലിയ ജനക്കൂട്ടം, തീ പന്തങ്ങള്, മേളക്കാര്, പൂരവും ആന ഭ്രാന്തും പിടിച്ച കാണികള്.
ഇവന് ഇടഞ്ഞിലെന്കിലെ അത്ഭുതം ഉള്ളു.
അധികാരികളും, ഉത്സവ നടത്തിപ്പുകാരും തീര്ത്തും ആലോചിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എന്നെ ഏറ്റവും അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന വസ്തുത, ഈ പരക്കം പാച്ചില് കണ്ടിട്ടും അതിനെതിരെ ശബ്ദം ഉയര്ത്താതിരിക്കുന്ന ആന പ്രേമികളും നാട്ടുക്കാരും എന്താണ് മൌനം പാലിക്കുന്നത് എന്ന വസ്തുതയാണ് ?
ഒരു ആനയെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ട് വന്നാല്, അതിനു വേണ്ട വിശ്രമം കൊടുത്തെ തീരു.
കൂടാതെ പ്രധാനമായും അവരെ കൊണ്ട് പോകുന്ന വാഹനങ്ങള് അമിത വേഗത ഒരിക്കലും പാടില്ല.
സാവധാനം, ശ്രദ്ധയോട് കൂടി ആ വാഹനങ്ങള് ഓടിക്കണം. ഉത്തരവാദപ്പെട്ടവര് കൂടെ മുന്നിലോ പിന്നിലോ മറ്റൊരു വാഹനത്തില് അനുഗമിച്ചു അവരുടെ പോക്ക് ശ്രദ്ധിക്കണം.
ഈ മിണ്ടാപ്രാണികള് ഇടഞ്ഞാല് നമ്മള് തന്നെ അല്ലെ കുറ്റക്കാര്.നിങ്ങള് പറയൂ.
ഇനിയും ചില പ്രധാന പൂരങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും ഇക്കൊല്ലം ഭാക്കിയുണ്ട്.
Gulf News reader Ramesh Menon is displeased with the way a transformer station in Abu Dhabi’s Tourist Club area was made into a dump.
While on a walk in the prominent Tourist Club Area in Abu Dhabi, I was astonished to see this site of a transformer station being callously transformed into a waste disposal ground.
What made me more worried was the fact that this accumulated waste would not have happened within a day or two. This calls out the careless attitude of several parties. First and foremost, those who take away tea and other drinks from numerous restaurants and groceries throw away paper cups in this area.
Secondly, to the Abu Dhabi authorities responsible for maintaining this station, and other such stations to keep it safe. Thirdly, to the Abu Dhabi municipality cleaning staff and supervisors responsible for cleaning and clearing such waste. Considering the fact that this station in in a heavily populated location, what would happen if a careless smoker throws a lighted cigarette in that area?
Apart from fire hazards and hygiene issues, due to heavy wind, these waste items are likely to get stuck in the ducts of the transformer, reducing its performance capabilities.
I hope such a thing does not happen.
Authorities, kindly take necessary initiatives to keep the transformer areas safe by way of high wire meshes protecting it so that no inflammable waste material could be thrown into the open spaces surrounding transformers. Secondly, please fine those who litter and make such volatile areas more dangerous.
— The reader is a technical officer and resident of Abu Dhabi
To read it in original, please visit GULF NEWS Online
